فرهنگی

زیبایی در سخن گفتن باید از آغاز تولد سر لوحه زندگی تمام بشریت قرار گیرد.

دوشنبه ۲۸ آبان ۹۷

فردوسی یار با وفای شعر و ادبیات فارسی

ادبیات و شعر در میان مردم جهان نشان دهنده انسانیت و قدمت و فرهنگ و ادب است. هنر و هنرمند ابزاری هستند که به واسطه آنها فرهنگ و رسوم ملل مختلف به خارج از مرزها راه پیدا می کند. اکثر کشورهای جهان پیشینه فرهنگی قوی نداشته اند. ولی ما ملت بزرگ ایران از فرهنگ قوی و با صلابتی برخوردار هستیم. پس ما فارسی زبانان و ایرانیان برای تداوم فرهنگ و هویت ایرانی و اسلامی خود لازم است که هر چه بیشتر در احیای زبان و فرهنگ خود بکوشیم. ویکی از بزرگ ترین شاعران حماسی ما یعنی فردوسی بزرگ در این راه بزرگترین خدمت را به ایرانیان با شاهنامه انجام داد و ایران وایرانی را در تمام جهان سربلند کرد.به خاطر این از شعرهای حماسی او هروز چند بیتی به شما عزیزان هدیه می کنیم تا مروری شود به گذشته پر افتخار فرهنگ ایران زمین. 
به   ناخداوند  جان   و خرد               کزین برتر اندیشه بر نگذرد 
خداوند  نام  و  خداوند  جای              خداوند روزی ده  رهنمای 
خداوند کیوان و گردان سپهر               فروزنده ماه و ناهید و مهر 
ز نام و نشان وگمان برترست             نگارنده  بر شده  پیکرست 
به   بینندگان   آفرینده     را               نبینی  مرنجان دوبیننده  را
نیابد  بدو   نیز   اندیشه  را                که او برتر از نام و از جایگاه 
سخن هرچه زین گوهران بگذرد          نیابد  بدو  راه  جان و   خرد
خرد گر سخن برگزیند  همی             همان را گزیند که بیند همی 
ستودن نداند کسی اوراچوهست       میان بندگی را ببایدت بست 
خرد را و جان را همی سنجداوی    دراندیشه سخته کی گنجد اوی 
بدین  آلت  رای  و  جان و  زبان          ستود آفریننده   را  کی توان 
به هستیش بایدکه خستو شوی       ز گفتار بی کار یکسو  شوی 
پرستنده باشی و جوینده  راه           به ژرفی به فرمانش کردن نگاه 
توانا  بود   هر  که   دانا   بود            ز   دانش   دل  پیر   برنا    بود 
ازاین پرده برتر سخن گاه نیست     زهستی مر اندیشه راراه نیست

حافظ

نامش محمد با شهرت شمس الدین ودر زمره شعرای قرن هشتم، بنا به روایتی در سال 726 هجری بدنیا آمده، ودر سال 791 هجری در سن 65 سالگی دار فانی را وداع کرده، پدرش کمال الدین یا به روایتی بهاء الدین نام داشته است. خواجه در محضر اساتیدی چون قوام الدین عبدالله یا ابو محمد شمس الدین عبدالله و قوام الدین ابواسحاق به تحصیل پرداخته است. او در کلیه فنون ادبی و مسائل فقهی و حکمت و عرفان و اصول مذاهب و تصوف و علوم  و معارف زمان خود تبحَر یافت و نیز حافظ قرآن شد و تخلَص حافظ را در اشعار خود انتخاب کرد. حافظ در اواسط عمر ازدواج کرد و ثمره آن دو فرزند یکی بنام شاه نعمان که در سفر هندوستان بدرود زندگی گفت و دیگری در سنین کودکی در شیراز درگذشت که در اشعار حافظ اشاراتی به این دو مصیبت شده است. همسر حافظ بیش از او از دنیا رفته بوده است. حافظ در شیراز بسبب جدال زعمای قوم بر حکمرانی از نظر شهرت و موقعیت ممتاز علمی و ادبی که داشت خواه ناخواه بجرگه های سیاسی و مناقشات زمامداران وقت کشانده می شد کما اینکه درباره آنان از قبیل شاه ابواسحاق، امیرمبارزالدین، شاه شجاع، شاه یحیی، خوجه قوام الدین، شاه منصور، شاه محمود در اشعار خود اشاراتی کرده است. از مسافرت های حافظ سفر به یزد و سفر به هندوستان و سفر به اصفهان را می توان نام برد. و اکنون تربت پاکش در شهر شیراز قرار دارد.

شهریار شاعر بلند آوازه ایران

امروز بیست وهفتم شهریور ، روز شعر و ادب فارسی است؛ روزی که به مناسبت درگذشت و بزرگداشت سید حسین بهجت تبریزی (شهریار)، شاعر بلند آوازه ایران و متولد تبریز قهرمان نام گذاری شد. شهریار که در دوران کودکی خود را در میان روستاییان صمیمی و خونگرم خوشکناب در کنار کوه افسونگر«حیدربابا»گذرانده بود همچون تصویربرداری توانا ، خاطرات زندگانی لطیف خود را در میان مردم مهربان و پاک طینت روستا و در حریم آن کوه سحرانگیز به ذهن سپرد. شهریار نخستین شعر خویش را در چهار سالگی به زبان ترکی آذربایجانی سرود. بی شک سرایش این شعر کودکانه ، گواه نبوغ و قریحه شگفت انگیز او بود. منظومه حیدربابا تجلی شور و خروش جوشیده از عشق شهریار به مردم آذربایجان است. این منظومه از جمله بهترین آثار ادبی در زبان ترکی آذری است و در اکثر دانشگاه های جهان از جمله دانشگاه کلمبیا در ایالات متحده آمریکا مورد بحث رساله دکتری قرار گرفته است و برخی از موسیقی دانان همانند هاژاک ، آهنگساز معروف ارمنستان آهنگ جالبی بر آن ساخته است.
شهریار در سال 1285 شمسی بدنیا آمد و در سال 1367 درگذشت ، و 82 سال شاعر برتر ایران بود.